Ofbeldi

Á þessu ári verð ég hálf sjötugur. Í gegnum lífið hef ég náð að upplifa ótrúlega hluti og þar á meðal að sjá börnin mín þrjú fæðast og verða þessir fallegu "litlu" einstaklingar sem þau eru. Mín forréttindi og mín gæfa liggja helst í því að eiga þessi börn sem ég á. Ég geri allt sem ég get til að verja þau fyrir öllu því sem á þeim getur skollið og allt sem ég get til að kenna þeim lífsins gang. Ef einhver beitir þau misrétti þá mun ég verja þau. Ef þau gera mistök og falla þá mun ég hjálpa þeim á fætur og gera mitt besta til að leiðbeina þeim rétta leið. Ég er ekki fullkominn faðir en það er sama hve gömul börnin mín verða. Ég mun alltaf standa þeim við hlið, hjálpa þeim upp ef þau falla og styðja þau í gegnum þær erfiðu stundir sem þau munu þurfa að ganga í gegnum. Ég mun gera það sem ég get til að þau verði hamingjusamir og sjálfstæðir einstaklingar sem takast á við lífið af hörku, jákvæðni og eljusemi. Það er eitt sem ég mun aldrei gera. Það er að beita þau ofbeldi.

Ofbeldi er til í fjölmörgum myndum og það sama virðist gilda um alla sem beita því. Þeir hafa sína réttlætingu. Það er ömurlegt að upplifa líkamlegt ofbeldi eins og allir sem hafa lent í því þekkja og það er ömurlegt að horfa upp á slíkt gerast, og þá ekki síst innan fjölskyldu. Andlegt ofbeldi er lítið skárra. Þeir sem beita andlegu ofbeldi gera það oftast til að brjóta niður manneskju og ná stjórn á henni. Markmiðið er oft ekki annað en að yfirfæra eigin vanlíðan eða þá bara hrein illska. Þeir sem beita andlegu ofbeldi gera það oftast ef þeir finna að þeir hafa vald á aðilanum og nota ofbeldið til þess að auka það vald með því að brjóta fórnarlambið niður... Á endanum gefur fórnarlambið sig og gerir eins og sá sem ofbeldið veitir vill.

En hvað fær foreldra til að beita barn sitt andlegu ofbeldi? Hver er hvötin? Hver er gróðinn? Er það ekki draumur allra foreldra að sjá barnið sitt verða að heilbrigðum, hamingjusömum og lífsglöðum einstaklingi? Nei því miður er það ekki svo. Sumir vilja frekar að börnin sín líti út fyrir að vera hamingjusöm en að þau raunverulega séu það. Sumir vilja frekar að börnin geri það sem fyrir þau er lagt, hvort sem það sé betra fyrir barnið eða hvort það geri það hreinlega vansælt. Sumir hugsa bara ekki lengra en nef sitt nær og aðrir nota börnin sín til að upphefja sig.

Og af hverju er ég að skrifa þetta? Nei ég varð ekki fyrir andlegu ofbeldi, og allra síst af foreldrum mínum. Foreldrar mínir gerðu eins vel og hægt var úr þeim efnivið sem þau höfðu í höndunum. Ég er jú yngstur af fimm og lítið var eftir annað en kjöt og bein (aðallega bein). Ástæðan fyrir því að ég skrifa þetta er sú að stúlkan sem hefur heillað mig upp úr skónum er í þeirri stöðu að verða fyrir endalausum leiðindum, skotum og fúkyrðum. Ástæðan er sú að val hennar á maka er rangt að mati foreldra hennar. Tengdasonurinn nýtilkomni var gerður útlægur frá heimili þeirra og stúlkunni gert að losa sig við illfyglið.

Álit þeirra byggir, að hluta til,  á sögum frá mági mínum sem hefur ekki hugmynd um hvernig maður ég er. Það sem ég hef heyrt af þessum sögum er að ég tók erlent bílalán sem féll, framhjáhald, (meira að segja á meðan konan mín var að eignast barn okkar) að ég hafi stofnað hóp á fb fyrir einstæða foreldra gagngert til að ná í konur, ég var dónalegur og skellti á samstarfskonu "tengdaföður" míns og einnig hef ég heyrt af því að ég sé slæmur alki, sinni ekki börnum mínum og þegar ég sinni þeim þá sé ég oftar en ekki undir áhrifum. Einnig er ég erfiður í umgengni og ofbeldisfullur þegar ég er í glasi. Nú veit ég ekki hvað af þessu foreldrar hennar hafa fengið að heyra en þetta er það sem ég hef heyrt af mér annað hvort frá minni dömu (frá foreldrum hennar) eða frá ættingjum mínum fyrir norðan og koma þessar sögur þá frá mið systur minni og fjölskyldu hennar.  

Í fyrstu tók ég þetta mjög nærri mér og skildi ekkert í þessu. Ég reyndi að ímynda mér hvað í ósköpunum það var sem maðurinn hefur sagt um mig. Hvern djöfulinn ég hafði gert svona slæmt. Núna er mér orðið nokkuð sama hvað þessu fólki finnst um mig. Það kemur ný ástæða í hvert skipti sem ég er ræddur. nú síðast þá á ég of mörg börn og það nýjasta sem ég hef heyrt slær flestu öðru út. Foreldrar kærustu minnar tilkynntu henni það að ef að hún héldi áfram að vera í sambandi með mér þá myndi hún missa forræðið ef að barnsfaðir hennar færi í mál og sótti eftir forræðinu. Svo vondur maður á ég að  vera og með svo slæma fortíð.

 Það versta í þessu öllu er það að í hvert skipti sem hún kemur frá þeim og til mín þá er hún döpur. Hún er döpur yfir einhverju sem foreldrar hennar hafa sagt við hana. Ekki varðandi mig, en út af mér og um hana. Sumt af því sem að móðir hennar hefur sagt er svo lítillækkandi fyrir hana sjálfa að ég ætla ekki að gera þessari yndislegu manneskju sem kærastan mín er að setja það á "blað" En það að vera góður mannþekkjari á víst að geta komið í veg fyrir skelfilega hluti. og ef hún hefði verið betri mannþekkjari (að þeirra sögn) þá hefði hún sloppið við margt í lifinu. Þeir sem eru lélegir mannþekkjarar geta kennt sjálfum sér að geta ekki komið í veg fyrir þá! Sárindin eru búin að yfirfærast yfir í reiði og þaðan út í fyrirlitningu og vorkun. Hvernig er hægt annað en að vorkenna fólki sem lifir í þvílíkum blekkingarheim og sjálfsvorkun að þau reyna að gera alla vansæla í kringum sig. Hvers konar foreldri sér ekki það góða í barninu sínu frekar en að búa til slæma hluti og klína þeim á það?

Ég verð 35 ára á þessu ári og ég er orðinn of gamall fyrir þetta kjaftæði. Hingað til hef ég tæklað þetta mál eins og sá sem vitið hefur, og viljann til friðsamlegra lausna. Nú er svo komið að það er búið að vera endalaust aðkast, skítkast, lygar og leiðindi í mína átt og mjög svo ósanngjörn og leiðinleg meðferð sem kærasta mín hefur fengið frá foreldrum sínum vegna sambands okkar. Foreldri sem getur ekki sest niður og horft á dóttur sína; 26 ára, frábæra móður, sem stendur sig vel í læknanámi, í lífinu sjálfu og er horft til sem fyrirmynd af fólkinu í kringum hana. Dóttur sem leitar alltaf friðsamlegra lausna þegar upp koma vandamál en í þessu tilviki geldur hún fyrir það því það virðist gefa foreldrum hennar aukið skotleyfi á hana. Ég er stór strákur og þeir sem þekkja mig vita að ég get vel staðið fyrir framan hvern sem er og staðið á mínu. Ég veit mína fortíð og ég get staðið teinréttur fyrir framan þetta fólk og myndi gera það ef ég teldi eitthvað að vinna með því. En það er rosalega sárt að horfa upp á þá meðferð sem þau láta dóttur sína þola vegna mín. Það er komið fram við hana eins og 16 ára stelpu sem er að gera eitthvað skelfilega rangt af sér og það sem hún þarf að þola frá þeim er eitthvað sem er algerlega ólíðandi.

Á meðan samband mitt við mína dömu styrkist þá eykst mótstaðan frá foreldrunum. Ég veit ekki hvað þau halda að þau geti gert en því fleira sem kemur frá þeim, því sjúkara verður það. Mér er orðið slétt sama um hvað er að gerast í þeirra kollum. Það safnast bara upp skítkastið sem kemur frá þeim og þau gera sjálfum sér meiri skaða með hverju orði. Þau hafa sagt dóttur sinni að hún sé ekki nógu góður mannþekkjari til að velja sér maka (og þau virðast ætla að gera það fyrir hana eins og tíðkast á íslandi :)), margt af því slæma sem hún hefur lent í sé vegna þess hve lélegur mannþekkjari hún sé og ALLIR hennar fyrrverandi séu ræflar og aumingjar. Ég er fjárglæframaður, framhjáhaldari, níðingur, fyllibytta, lélegur faðir, ömulegur maki, kem fram við viðskiptavini mína af vanvirðingu, er svo slæmur maður að fólk missir börnin sín af því að koma nærri mér og á svo að sjálfsögðu of mörg börn (ath ekki tæmandi listi :)).

Af þessu að dæma þá sé ég enga ástæðu til annars en að gefa skít í þetta fólk, brosa og halda áfram með lífið. Aðgát skal höfð í nærveru sálar, en hvað á maður að gera þegar maður er að eiga við fólk með svarta sál????

 

Markmið, sjálfsbetrun og fleira bull.....

Ég er rosalega duglegur við að setja mér markmið, skrá þau niður og oft næ ég markmiðunum. Minn hausverkur er aftur á móti sá að ég þekki of vel hvað ég get og fer því stundum ekki í að vinna í markmiðunum fyrr en ég sé að ég þarf að fara að taka á þeim til að ná markmiðunum. Ég setti mér markmið í desember og aldrei þessu vant rauk ég í að vinna þau, allt komið á pappír, geymt á stað þar sem ég rekst oft á þau og nú átti að taka á þvi og það gerði ég. Markmiðin snérust aldrei þessu vant ekkert um líkama, heilsu, börnin eða neitt svoleiðis. Það er alltaf endalaus markviss vinna í gangi þar.

Það gerðist svo rétt eftir áramót að forsendurnar fyrir þessum markmiðum brugðust. Það var ekkert annað í stöðunni en að þurrka þau út og stefna að öðrum hlutum. Ég upplifði þetta svolítið svipað og þegar ég skallaði fæturna á drengjunum uppi í bústað. Þau markmið sem ég hafði verið að vinna að voru þá dauð og ég þurfti að breita þeim. Þau snéru einmitt að heilsu og þá aðallega að því að styrkja mig líkamlega, enda var ég þá í ágætis líkamsástandi og þurfti engar grenningar við.

Það sem pirrar mig mest er að í bæði þessi skipti fór ég að bregðast við eins og aumingi og nánast að upplifa mig sem fórnarlamb. Þegar ég settist svo niður og átti gott samtal við sjálfan mig (já við ruglaða fólkið þurfum stundum að gera það) þá sá ég það svo greinilega, sem ég vissi áður, að ég var að nota aðstæður sem ég hafði ekki stjórn á sem afsökun fyrir að ná ekki mínum markmiðum í staðinn fyrir að laga þau að aðstæðu.

Mistökin eru til að læra að þeim og stundum þegar maður er að stefna að einhverju og ætlar að gera það af krafti þarf maður að treysta á sjálfan sig og aðeins mann sjálfan. Annað sem ég klikka nánast alltaf á er að vera alltaf að reyna að aðstoða aðra með þeirra vandamál. 

 

Ég settist aftur niður með sjálfum mér og við ræddum málin í góðan tíma. Niðurstaðan varð sú að fá sér einn kaldan og gefa skít í rest...ég hugsa fjandakornið allt of mikið ;)

"I can resist anything but temptation." : Oskar Wilde

Fríið búið, ef frí skildi kalla og allt að falla í sitt venjulega form. Held það sé meira gott við það en slæmt. Við erum jú alltaf svolítil börn í okkur og eins og börnin þá ráðum við ekki við þær freistingar sem við eigum til að stilla upp fyrir framan okkur. Ég gæti samt alveg hugsað mér að hafa þetta eins og um hátíðirnar. Endalaust að hitta litlu dýrin eitthvað og rólegir kúrumorgnar með þeim.

 Aftur á móti er ég eins og börnin. Ég þarf á minni reglu að halda. Mér veitir ekki að hreyfingunni og mér er það lífsnauðsynlegt að vinna. Mér finnst gott að vera útaf fyrir mig og hugsa minn gang því ég er þessi gaur sem er alltaf að setja sér markmið. Ég hugsa þau út, skrifa þau niður og fylgi þeim eftir með bestu getu.

Ég er búinn að pirra mig mikið síðustu tvo mánuði á að vera í þessu líkamlega ástandi sem ég er í. Gegnt minni betri vitund hugsaði ég sótbölvandi til þess hve illa ég fór út úr þessari helvítis árás. Gegnt minni betri vitund segi ég því að ég er þess nokkuð viss að ef ég hefði verið búinn að hugsa betur um sjálfan mig síðustu ár heldur en ég er búinn að vera að gera þá held ég að ég hefði ekki farið jafn illa út úr þessu. Ég er ekki að segja að þeir sem réðust á mig beri ekki ábyrgð á sínu. Þeir tóku sínar ákvarðanir með þeim afleiðingum sem urðu. Miðað við það sem varð þá tel ég mig samt hafa verið heppinn. Hausverkur og verkir í hálsi og baki eru smáræði við hliðina á því sem þessir tveir menn eru að eiga við sem hefur verið ráðist á á þessu ári og liggja nú á spítalaaf þeim sökum. 

Mér finnst allir ættu að setja sér markmið og skrifa þau niður. Byrja á skammtímamarkmiðum, millimarkmið og langtímamarkmið. Hvar viljum við vera eftir fimm ár. Ég veit hvar ég vill vera þá. Markmið mitt er að vera frábær faðir eftir fimm ár og að ég sé betur staddur í lífinu heldur en ég er í dag. Það þýðir ekki að mér finnist ég vera slæmur faðir í dag eða illa staddur í lífinu. Ég bara trúi því að um leið og maður hættir að vinna í sér þá staðnar maður. Stöðnun er í raun afturför. Ég er búinn að skrifa niður hvernig ég ætla að ná þessum markmiðum og hvaða leið ég ætla að fara til þess. Að sjálfsögðu er ég með fleiri markmið sem hafa þó mismikið vægi í mínum huga.

Ég trúi því að ég muni ná mínum markmiðum á þessu ári. Ég ætla að vinna úr því sem ég hef og ég ætla ekki að vera endalaust að kvarta yfir orðnum hlut. Ég er ekkert betur staddur þótt ég nöldri og væli yfir bensínverðinu þegar ég er að dæla á bílinn og ég græði ekkert á að vera að kvarta yfir einhverju sem ég hef ekki stjórn á. Lífið hefur upp á svo margt að bjóða og þegar ég hugsa til baka til síðasta árs þá var svo lítill hluti af mínum vandræðum tengdur peningum, bankahruninu eða slíku.

Rétt eftir mitt síðasta ár setti ég mér markmið með hvað ég ætlaði að gera í ræktinni. Þá hafði ég létt mig mikið síðustu mánuði og var tilbúinn til að fara að byggja upp. Ég skoraði á félaga og vini að vera með og fór þetta rosalega vel af stað. Einn af mínum betri vinum tók sig til og breitti lífi sínu að því að ég tel, til frambúðar. Þetta gekk vel framan af og nú fer að koma að því að ég má fara að taka af stað aftur í ræktinni. Markmiðið sem ég setti mér síðast var út febrúar. Þau markmið nást klárlega ekki og því setti ég mér ný markmið sem ná út mai mánuð. 

Ég hlakka svo til að takast á við þetta ár og allt sem það hefur upp á að bjóða. Það eiga eftir að verða sveiflur eins og lífið er en ég hef fulla trú á því að þetta ár verði byrjunin að frábærri framtíð. Vonandi verð ég með sem flesta með mér í þeim plönum.

Árið 2010 að verða búið og ég fagna því

Árið 2010 hefur ekki verið mitt ár. Það hefur verið mjög viðburðarríkt en því miður hefur ekki margt jákvætt gerst.

Í lok árs 2009 flutti ég inn í íbúð sem reyndist ekki sú besta. Jú íbúðin sjálf var fín en umhverfið og sumir nágrannarnir voru ekki eitthvað sem maður býður börnunum sínum upp á til lengdar. Það var ekki boðlegt að geta ekki farið með börnin út í sandkassa í garðinum og fá ölvaðan mann til okkar að sandkassanum að betla um pening. Ég lenti líka í útistöðum við dópista af hæðinni fyrir ofan sem villtust tvisvar í mína íbúð þegar þeir ætluðu að fara í partý. Var kýldur í bakið af öðrum þeirra í síðara skiptið þegar ég henti þeim út á meðan börnin mín voru sofandi inni í íbúð. Ég ákvað að flytja en á þeim tíma hafði ég endurnýjað kynnin við konu sem ég taldi vera draumadísina. Úr varð að ég flutti inn til hennar en sú sambúð var stutt þar sem stuttu síðar vildi hún ljúka henni. Tiltektin í kringum aukna fjölskyldumeðlimi var of mikil og því flutti ég út morguninn eftir. Síðustu afskipti mín af þeirri konu voru þegar hún hótaði að fremja sjálfsmorð þar sem hún hafði klúðrað okkur. Hún lét sig hverfa en fannst einhversstaðar tæpum sólarhring síðar og var þá í lagi.

 Eftir þetta stóð ég upp heimilislaus, peningalaus og búslóðarlaus þar sem ég hafði gerst svo vitlaus að selja búslóðina áður en ég flutti inn til hennar. Næstu fjóru mánuði á eftir var staðan þannig. Ég vann 12-14 tíma á dag fyrir mjög lág laun og hafði engan möguleika á að fá íbúð á verði sem ég réð við. Börnin mín var ég með í íbúð foreldra minna þegar það var mögulegt og er það auðvitað á engan hátt boðlegt börnunum að eiga ekki heimili hjá foreldri sínu. Þessir fjórir mánuðir var eitthvað það mest niðurlægjandi tímabil sem ég hef upplifað. Ég er þó hepinn að eiga yndislega foreldra sem studdu mig mikið, frábæran vin í honum Valdimar og Sólrún systir var einnig alltaf boðin og búin til að aðstoða og bjóða gistingu ef þurfti. Skilyrðislaus ást barna minna til mín var þó klárlega það sem gerði það að verkum að ég gekk um með höfuðið hátt þrátt fyrir það sem var að gerjast í höfðinu á mér. Þau og það að ég hef unnið mikið í sjálfum mér síðustu tvö ár gerði það að verkum að ég var ekki í endalausum væl yfir ástandinu. Með börn eins og mín er það bara ekki hægt :)

Stöðugleiki er orð sem passar hvergi inn í lýsingu síðasta árs. Hvorki á persónulega sviðinu né á vinnusviðinu. Ég er löngu búinn að læra að það græðir enginn á því að grenja það sem miður fer. Ef þú fellur þá stendur þú upp aftur og passar þig á að gera ekki sömu mistökin aftur. Ég er líklegast búinn að gera flest mistökin í bókinni og ætti að vera orðinn nokkuð skólaður í þessum efnum hehehe. Mistökin sem ég hef gert í gegnum tíðina, og þá ekki síst þau sem ég gerði á árinu 2010 er eitthvað sem leggur gruninn að framtíðinni og þegar nýja árið kemur verða þessi mistök öll skráð með öðrum markmiðum. Þau verða ekki gerð aftur.

Ég tók mig aðeins á líkamlega á síðasta ári. Létti mig um ca 20 kg. Að hluta til vegna aukinnar hreyfingar og að hluta til vegna þess að ég hafði ekki efni á að kaupa mér almennilegt fæði. Ég hélt peningum til haga eftir getu til að eiga nóg þegar börnin voru á svæðinu. Þegar ég var kominn niður í 90 kg úr 113 byrjaði ég í ræktinni og varð hooked á henni. Aukinn vöðvamassi, betri heilsa og aukin orka lyftu mér upp og það var allt að gerast að því er mér fannst. Í oktober fékk ég frábæra íbúð á draumastaðnum mínum í Hafnarfirði, en ég hafði stefnt á að flytja aftur í fjörðinn í mörg ár. Það var yndisleg tilfinning. Hálftíma eftir að ég fékk íbúðina afhenta fékk ég í bakið og var alveg eins og ræfill. Gat lítið gert. Stuttu síðar var mér boðið upp í sumarbústað þar sem stefnan var að vera í pottinum, borða góðan mat og spila. Það fór öðruvísi en áætlað var. Um miðja nótt var ég kominn aftur og hafði þá verið sparkaður niður aftan frá og fengið spörk í andlit, höfuð og háls. Næstu vikur voru vikur helvítis og var þetta klárlega áfall ársins enda veit ég ekkert hvenær ég verð orðinn góður af þessum meiðslum. Hálsinn og bakið er illa farið eftir þetta og það ásamt viðbrögðum ákveðinna aðila ásamt framkomu var eitthvað sem hafði meiri áhrif á mig en ég hefði viljað. Þetta mál er komið af stað í þessu fljótvirka og frábæra réttarkerfi sem við eigum og læt ég lögfræðinginn minn algerlega um að halda því gangandi.

Lífið er ekki alltaf dans á rósum en þó ég hafi hingað til í þessum pósti skrifað á neikvæðu nótunum þá gerðust einnig jákvæðir hlutir á þessu ári. Tenging mín við börnin mín er sterkari en hún var. Eftir að ég fékk íbúðina höfum við átt svo margar yndislegar stundir og þegar ég skrifa þetta er ég glottandi yfir ýmsum hlutum sem hafa verið gerðir af þeim og orðum sem hafa fallið. Eitt skiptið ætlaði ég að fara að skamma Svandísi Kötlu og sagði við hana: "Svandís Katla...ertu óþekk" ? Sú stutta horfði með sakleysis svip á pabba sinn og svaraði: "Nei..Daddí dæt"...og þar með var það útrætt ! Birnir Smári er líflegur strákur sem er í senn ábyrgðarfullur ungur maður og stríðinn púki. Hann sér til þess að systir hans fær alltaf sitt, en hann sér líka til þess að hún finni að hann er stóri bróðir hennar. Oft enda þeirra samskipt þó á því að hann kemur með skeifu til pabba síns og kvarta yfir því að systir hans kallaði hann kúkalabba. Ég á líflegar stundir framundan með þeim og honum Yngva mínum.

Yngvi Freyr er ekki bara litli stóri sonurinn minn. Hann er frábær vinur minn og STÓRKOSTLEGUR stóri bróðir. Mér finnst við geta rætt allt sem þarf að ræða og ég get treyst honum til alls. Hann er nú að fara inn í sitt þrettánda ár og hann gerir mig endalaust stoltann. Það er margt hægt að segja um mig en það er nokkuð ljóst að ég og mamma hans höfum lagt okkur fram og unnið vel saman í uppeldi hans því hann er svo heilsteyptur og klár strákur. Hann rúllar skólanum upp, stendur sig svo vel í fótbolta og körfu og er svo náinn sistkynum sínum að það er yndislegt. Hann er níu og tíu árum eldri en þau en hann lætur það ekki stoppa sig. Hann nýtur þess að vera bróðir þeirra og passar upp á þau. Hann stoppar ekki það. Ef honum sýnist eitthvað að hjá pabba þá reynir hann alltaf að gera sitt til að hressa kallinn upp. Líklegast hefur verið meira lagt á hann heldur en ég hefði viljað og vona ég innilega að svo sé ekki. Ég vildi óska að sistkynahópurinn minn væri jafn þéttur og börnin mín og við Yngvi lofuðum okkur því fyrir stuttu að við ætlum að rækta vináttu okkar alla tíð. Sama hve börnin mín verða stór þá verða þau alltaf börnin mín.

 Eitt af því frábæra við árið 2010 er það að ég er búinn að styrkja tengslin við marga ættingja og hef ég hitt fleiri þeirra nú á þessu ári en mörg ár samanlagt á undan (fyrir utan í jarðarförum og slíku)

Á morgun verður árið 2011 komið. Ég veit að það eitt og sér breitir engu en aðstæður eru bara betri nú en fyrir ári síðan. Ég er í betri vinnu, frábæru húsnæði og fer bráðum að geta komist í ræktina og haldið því starfi áfram sem ég var byrjaður á. Það eru kjöraðstæður fyrir mig til að gefa börnum mínum það líf sem þau eiga skilið. Það hefur berlega komið í ljós á þessu ári hverjir eru vinir, hverjir kunningjar og hverjir eru aðrir. Það eitt er mjög sterkur grunnur til að byggja á. Markmiðin eru klár fyrir þetta ár sem er að renna upp niðurskráð.

 

Leiðin okkar að hamingju er misjöfn en hjá flestum okkar snýst hún að mestu leiti að okkar innri manni og okkar samferðarfólki. Við getum ekki gert aðra ábyrga fyrir okkar líðan og við getum ekki ætlast til einhvers af öðrum sem við getum ekki staðið undir sjálf. Við verðum fyrst að vera hamingjusöm með sjálfum okkur áður en við getum orðið það með öðrum því enginn annar gerir okkur hamingjusöm þótt aðrir geti aukið á hana. Lífið er of stutt og of ljúft til að eyða því í fólk sem finnst þú ekki þess virði að standa við hlið þér þegar á reynir.

Ég held að framtíðin sé eins björt og við ætlum okkur að gera hana. 

 

Ég óska þér og þínum frábærs nýs árs og vonast eftir mörgum góðum stundum með þér á nýju ári.

Hvaða áhrif hefur kreppan haft á þig ?

Þetta er nokkuð sem ég er búinn að hugsa rosalega mikið um síðustu mánuði. Ég er nánast þakklátur fyrir bankahrunið og kreppuna þegar allt kemur til alls. Ástandið eins og það var minnti svolítið á ástandið í Rómarborg..fyrir örfáum árum þar sem lífið snérist um að eiga sem mest og fá sem mest sama á hvers kostnað það var. Það er tvennt sem getur gerst í þessari stöðu sem er komin upp. Annað hvort sér fólk að sér og gerist betri manneskjur eða ...fólk eins og þessir blessuðu snillingar..Jón Ásgeir, Bjöggarnir og þeir vinir. Þeir finna sér bara aðrar leiðir til að vaða uppi og misnota það litla fé sem eftir er hjá almenningi.

Ég hef notað þennan tíma til að taka til hjá mér..Það litla sem var eftir af fjármálum en þó fyrst og fremst spurði ég mig einnar spurningar. Hver vilt þú vera Óskar??? Svarið er ofsalega einfalt. Ég vill vera maðurinn sem ég er í dag. Ég er maðurinn sem elskar börnin sín svo heitt að það verkjar, hugsar um fólkið sitt, er til staðar fyrir vini sína og leggur sig fram við að standa sig í þeim verkefnum sem fyrir liggja. Ég ætlast ekki til neins af fólki sem ég get ekki boðið sjálfur og ég er sjálfum mér nægur...þótt kannski ýmislegt annað bendi til þess.

Ég ætla ekki að liggja í eymd og volæði þótt ég verði blankur og ég ætla ekki að öfunda þá sem hafa það beta en ég. Við uppskerum öll eins og við sáum og það er ástæða fyrir öllu. Ég held það sé bara spurning um að vera tilbúinn til að taka ábyrgð á því sem við gerum og halda áfram með lífið.

Fyrir mína parta þá er lífið að byrja upp á nýtt núna og ég sé fram á yndislega tíma..þótt eðlilega þurfi maður að berjast fyrir þeim. Það gerir þá bara ljúfari :D